Լրագրողական դիտարկումներ և նոթեր

Սանկտ Պետերբուրգում, այն տանը, որտեղ ապրել է գրողը, բացվել է հուշատախտակ, որտեղ գրված է.՝ այստեղ ապրել է Սերգել Դովլաթովը։ Դովլաթովին նրա ընթերցողներից շատերը և անձամբ ես հայտնաբերել են հետմահու։

Այդ ժամանակ Մոսկվայում էի։ Վերապատրաստման։ Երկուսով էինք Հայաստանից՝ ես ու մի գործընկեր՝ հանդարտ խառնվածքով, դանդաղ քայլքով ու խաղաղ բնավորությամբ (որոշ մարդիկ նրան կանվանեին՝ դինջ) աղջիկ էր, որը պարզվեց զբաղվում է նաև ռուս–հայերեն գրքերի թարգմանությամբ։

Սովորաբար երեկոները ես անցկացնում է սրճարաններում կամ ակումբներում, նա՝ չգիտեմ որտեղ։ Այդ օրը միասին գնացինք գրախանութ։ Երկուսս էլ լիքը գրքեր գնեցինք։ Ես չեմ հիշում ինչ էի անել՝ կարծես Կորտասար և մի քանի մասնագիտական գրականություն։ Որոշեցի հյուրանոցում ստուգել, թե ինչ է ինքը գրել։ Ասաց Դովլաթով։ Ասացի, թե չգիտեմ այդ հեղինակին։ Առաջարկեց կարդալ, անգամ չկարդալ՝ աչքի տակով անցկացնել։ Վերցրեցի «Կոմպրոմիսը»։

Ու աշխարհն այդ օրվանից այլևս ինձ համար նույնը չէ։ Կան հեղինակներ, որոնց սիրում ես, որոնց ընդունված է սիրել կամ չսիրել, որոնց մասին ընդունված է խոսել, բանավիճել։ Դովլաթովի մասին չես կարող շատ խոսել, որովհետև մեծ հաշվով շատ մեծ փիլիսոփայություն չի առաջարկում։ Ուղղակի Դովլաթովը դառնում է քո ընկերը, քո հայրը, քո եղբայրը, քո բարեկամը, քո մենության միակ վկան, ականատեսը, քո մտավոր մարզիչը...Դովլաթովը դառնում է քո կենացների հիմնական ներշնչանքը, քո կատակների մեծ մասի հեղինակը, քո սիրո խոստովանության և գինարբուքի կնքահայրը։

ՈՒ շատ շնորհակալ եմ իմ «դովլաթամոլ» ընկերոջից ու համախոհից, որ ուղարկել է այս նկարը  Պետերբուրգից։ Այս առիթով առաջարկում եմ այս ուիկ–էնդին կարդալ «Կոմպրոմիսը» և հարբել։