Լրագրողական դիտարկումներ և նոթեր

Դաժան ամիս էր, դաժան ձմեռ էր...

Բան ու գործներս թողած հետևում ենք, թե ի՞նչ է կատարվում Հայաստանում։ Տագնապով։ Մեծ անհանգստությամբ, որովհետև հանրային համակարգը, իշխանություն–ընդդիմություն հարաբերություններն այնքան վայրի են, որ արյունահեղությունը գրեթե անխուսափելի է։ Այս պահին նույնիսկ անիմաստ էլ է որևէ վերլուծություն անելը, փնտրելը...ուղղակի շունչներս պահած կարդում ենք իրադարձությունների զարգացմանը։ Ու աղոթում՝ որ հանկարծ որևէ մեկին չսպանեն, որևէ մեկին հաշմանդամ չդարձնեն, որ երկիրը այս ալեկոծումից շահի, ու ոչ թե կորցնի, որ տարաձայնությունը չդառնա ատելության ու թշնամանքի պատճառ, որ յուրաքանչյուրը՝ ամենաճակատագրական պահին զգա չափն անցնելու սահմանը։

Սոսկալի է, երբ հասարակությունն այսքան երկփեղկված է։ Երկրները կործանվել են առավելապես հենց ներքին անհամաձայնության պատճառով ու ոչ թե արտաքին աշխարհի հարվածներից։ Այսօր մենք հենց այդ եզրին ենք՝ երբ կարող ենք շահել այս ամեն ինչից կամ ամեն ինչ կորցնել...

Ես ինձ համարում եմ ոչ լևոնական, ոչ սերժական, երկուսի ելույթներում եմ ճշմարտություն տեսնում եմ, երկուսի շրջապատի մարդկանցից զզվում եմ, երկուսին էլ հարգում եմ։ Աղոթենք, որ բոլոր նրանց, ովքեր կարող են որոշում ընդունել, ընդունեն այնպիսի որոշում, որ երկիրը չկործանեն...Եկեք աղոթենք, որովհետև հայրենիքից հեռու ոչնչով չենք կարող օգնել...

Շատ երկար ժամանակ է չեմ կարողանում «բլոգգել»։ Չգիտեմ ինչն է պատճառը՝ գուցե այն պատճառով, որ հիմա զբաղված եմ դիպլոմայինի գործերով, գուցե այն պատճառով, որ Հայաստանից ստացվող լուրերը առանձնապես ոգեշնչող չեն։

Այն, ինչ այժմ կատարվում է լրատվական դաշտում ուղղակի ցավ է պատճառում։ Ոչ այն պատճառով, որ հեռուստաընկերությունները կողմնակալ են, թերթերը՝ ընդդիմադիր։ Չէ, այլ որ ուղղակի դաշտը որակազրկվել է։ Անորակ է։ Չկան լավ լրագրողներ։ Պատճառները կարող են հազար հատ լինել, բացատրությունները նույնպես։ Բայց փաստ է՝ լրագրողները որակազրկված են՝ անհետաքրքիր, դատարկ, կրկնվող, գավառական։

Էդ ամբողջ նախընտրական քարոզարշավը էնքան գավառական մակարդակի է, որ նույնիսկ չես էլ ուզում քննարկել։ Դեռ մի քանի ամիս առաջ հնարավոր էր զրուցել Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակի մասին։ Հիմա նույնիսկ իմաստ չունի։ Հիմա գրել էլ պետք չէ։ Ընդամենը Աղոթել՝ որ հերթական ընտրություններին մարդ չզոհվի, որ բանակը ժողովրդի դեմ չհանեն, որ թեկնածուները ծայրահեղ չգտնվեն, որ հաղթանակը Պյուրոսյան չլինի։ Մենակ իրար չսպանեն։ Մնացածի՝ անգամ ոչ լեգիտիմ նախագահի հերն էլ անիծած։