Գեներալ Մանվելն ու Բուրատինոն
Անկեղծ` հոգնել եմ հայաստանյան իրադարձություններին հետևելը: Ոչ այն պատճառով, որ ավելի "ամերիկացի" եմ դարձել, այլ ուղղակի ամեն ինչ ձանձրալիորեն կանխատեսելի է դառնում: Ու որքան գնում, այնքան ավելի զավեշտանում է:
Նախ ամենավտանգավոր երևույթը` ժողովուրդը պարտիզանական պայքարի է դուրս եկել: Այսինքն, էն հոգեվիճակում է, որ բացահայտ չի կարող պայքարել, բայց մի քանի հոգով ու թաքուն կարող են "խմբակների" միջոցով մանր-մունր արդյունքների հասնել:
Երկրորդ` ընդդիմադիր տրամադրություն ունեցողները ու անգամ ոչ-ընդդիմադիրները մտածում են, թե իշխանությունը բութ է: Իշխանության հետ կարելի է չհամաձայնել, չընդունել, ատել, բայց ոչ մի դեպքում մտածել, թե այն տխմար է: Այդ տպավորության առիթ կարող է լինել վերջին շրջանի ոստիկանության վարքից` անկապ ձերբակալությունները, ստորագրություն վերցնելը և այլն:
Այս ամենի արդյունքում կորում է ամենակարևոր բաղկացուցիչը` հարգանքը միմյանց նկատմամբ: Ոստիկանությանը, անկախ թերություններից, պետք է հարգեն, իշխանությանը, նույնիսկ ամենաոչ ներկայացուցչականին, պետք է հարգեն, ու վերջապես` ժողովրդին պարտավոր են հարգեն:
Դրա փոխարեն Հայաստանի և իշխանությունը և ընդդիմությունը իրեն պահում է գավառական դեբիլի պես` երբ հյուր է գալիս, իրենց զսպում են, որ հետո` ավելի այլանդակ դառնան:
Չգիտեմ ինչպես, բայց վերջին շրջանում որևէ խելացի միտք Հայաստանից չի արտահանվել: Ոչ մի խելացի տող լուրերում չի հայտնվել: Թե ոնց Մանվել Գրիգորյանը, դեբիլ-մարդակեր-գեներալից վերածվեց քաղաքացիական ազատությունների պաշտպանի ու հալածվողի` լուրջ, չհասկացա:
Բուրատինոյի ֆիլմում ավելի հետևողական տրամաբանություն կա, քան այսօրվա Հայաստանում:
Նախ ամենավտանգավոր երևույթը` ժողովուրդը պարտիզանական պայքարի է դուրս եկել: Այսինքն, էն հոգեվիճակում է, որ բացահայտ չի կարող պայքարել, բայց մի քանի հոգով ու թաքուն կարող են "խմբակների" միջոցով մանր-մունր արդյունքների հասնել:
Երկրորդ` ընդդիմադիր տրամադրություն ունեցողները ու անգամ ոչ-ընդդիմադիրները մտածում են, թե իշխանությունը բութ է: Իշխանության հետ կարելի է չհամաձայնել, չընդունել, ատել, բայց ոչ մի դեպքում մտածել, թե այն տխմար է: Այդ տպավորության առիթ կարող է լինել վերջին շրջանի ոստիկանության վարքից` անկապ ձերբակալությունները, ստորագրություն վերցնելը և այլն:
Այս ամենի արդյունքում կորում է ամենակարևոր բաղկացուցիչը` հարգանքը միմյանց նկատմամբ: Ոստիկանությանը, անկախ թերություններից, պետք է հարգեն, իշխանությանը, նույնիսկ ամենաոչ ներկայացուցչականին, պետք է հարգեն, ու վերջապես` ժողովրդին պարտավոր են հարգեն:
Դրա փոխարեն Հայաստանի և իշխանությունը և ընդդիմությունը իրեն պահում է գավառական դեբիլի պես` երբ հյուր է գալիս, իրենց զսպում են, որ հետո` ավելի այլանդակ դառնան:
Չգիտեմ ինչպես, բայց վերջին շրջանում որևէ խելացի միտք Հայաստանից չի արտահանվել: Ոչ մի խելացի տող լուրերում չի հայտնվել: Թե ոնց Մանվել Գրիգորյանը, դեբիլ-մարդակեր-գեներալից վերածվեց քաղաքացիական ազատությունների պաշտպանի ու հալածվողի` լուրջ, չհասկացա:
Բուրատինոյի ֆիլմում ավելի հետևողական տրամաբանություն կա, քան այսօրվա Հայաստանում:
